EEN BEETJE GESCHIEDENIS( opgezocht door François )   Deel 3

WELLENS VOETBAL UIT HET VERLEDEN (JAREN VIJFTIG)

DE SPELER van de WEEK

V. RIGO (Bruur)van Eendracht Wellen(1956)

Zelden heb ik met meer deugd over een speler geschreven dan van deze opgeschoten Tongeraar. Waarom ? Wel, omdat, ja ziet u, moest ik nu dagen en nachten zoeken om iets verkeerds van deze kerel te kunnen schrijven, mijn bladeke helder wit zou blijven.Reeds jaren ken ik hem, volg ik hem in zijn voetballersactiviteit, en eerlijk bekend, daar is niets dan goeds van te vertellen. Gegroeid in een specifiek milieu, pronkt hij niet met het etiket van de aristocratie, noch met de stroeve ernst van de intellectueel. Maar in zijn bloed draagt hij de fluwelen delikaatheid van een breedhartelijke kerel. Vic Rigo heeft een hart van goud. Zijn naiviteit trekt u aan, en zijn ongekunstelde rechtzinningheid moet ge op prijs stellen. Daarom noemde Tongeren hem “ Bruur “ en meent heel Wellen dat dit zijn voornaam is ? Ludovic maakte furore bij Patria Tongeren als midvoor en binnenspeler. Met Jef Vliers en Berke Hellinx en Gusie Blonden vormde hij eens de gevreesde schutterij van het rood-witte elftal. Hij was de schrik van de doelwachters omdat hij schoot als een kanon, ongenadig hard. Toch was hij de gedroomde voorspeler niet. Bruur was de “ geknipte “ kanthalf. Dat niemand van Patria dit ooit heeft aangevoeld blijkt nu wel een grove vergissing te zijn geweest. Bruur werd gecriticeerd, genegeerd, geweerd. De Eendracht-dirigenten kregen het goed adres en Bruur werd uit zijn voetbalslaap gewekt. Bij Eendracht ingelijfd werd hij met de slag de attractie op Hertenveld. Maar zijn spelwijze werd daar door de maats niet steeds goed begrepen. Tot iemand meende dat Bruur als kanthalf wellicht heel het roodwitte raderwerk gesmeerd zou doen lopen. Wat men in Patriakringen niet zag of wilde zien, begrepen eenvoudige mensen te Wellen van meet af aan. Sedert ligt kanthalf Rigo aan de basis van elk Eendracht succes. Het is waarlijk plezant hem doende te zien. Met zijn hoge krullekop slaat hij alles weerom, en als hij zo eens een guitige bevlieging krijgt, dan slingert hij met die lange benen een onthutsende schijnbeweging over het veld, zodat die duizend en meer getrouwen het uitproesten van sportgenot. Bruur is het pantser van de verdediging, doch, en dat is meer w<aard, hij bedeelt de forwards met zoveel lekkernijen dat ze er soms buikpijn van krijgen. Vic beweert dat hij nooit liever voetbalde dan thans en dat hij dolgraag met Eendracht zijn voetballersleven zou willen slijten. Spijtig toch, lacht hij gul, dat we enkele zondagen naar de ware opstelling hebben gezocht, zoniet had Eendracht reeds dit jaar zijn kans gegaan. Maar we zijn nu pas aangeschoten. En het moeten er rappen zijn om ons uit de eerste drie te houden. Bruur is te Wellen volledig ingeburgerd. Vreemd heeft hij zich daar nooit gevoeld. Hoe zou het anders kunnen met zulke joviale medematen. Zeker zal men Vic Rigo in eerst provinciale nog vaak bewonderen, als de knappe kanthalf en niet minder als de faire en sportieve tegenstrever. Zeker zal Eendracht aan deze gentlemanlike voetballer nog heel wat sportief genot beleven en zal Bruur Rigo zelf in de bewondering van de massa en de sympathie van zijn clubmaats een verdiende beloning vinden. Wat we hem en zijn nieuwe club van harte wensen !   
( Armand Swerts )